Jak podaje North Korean Economy Watch, poinformowane z kolei przez niejakiego Wernera, Orascom Telecom otrzymało pierwszą komercyjną licencję na stworzenie i obsługiwanie sieci telefonii komórkowej w standardzie 3G na terenie Korei Północnej.
Licencja została przyznana firmie CHEO Technology JV Company (“CHEO”), w której 75% udziałów posiada Orascom Telecom, a pozostałe 25% należy do państwowej Korea Post and Telecommunications Corporation (Koreańska Korporacja Pocztowo-Telekomunikacyjna?). Zgodnie z licencją, CHEO ma prawo do działania na terenie całego kraju, okres jej trwania to 25 lat, przez pierwsze 4 lata mają zapewniony też monopol na rynku.
Orascom Telecom ma zamiar zainwestować w ciągu najbliższych trzech lat nawet do 400 milionów dolarów w budowę sieci telefonii komórkowej na terenie KRLD. W planach na najbliższy rok mają rozbudowanie sieci na Pjongjang i inne większe miasta północnokoreańskie.
Jak podaje Wikipedia, nie jest to pierwsze wprowadzenie sieci telefonii komórkowej do KRLD. Już w listopadzie 2002 roku rozpoczęto konstruowanie sieci w KRLD, która swoim zasięgiem obejmowała większe miasta, należała do państwa. Do listopada 2003 roku 20 tysięcy Koreańczyków zdążyło zakupić telefony komórkowe. Nie nacieszyli się jednak nimi zbyt długo – 24 maja 2004 roku nagle zostały one zakazane. Najprawdopodobniej sieć do użytku rządowego nadal istnieje w stolicy, lecz nie mogą z niej korzystać cudzoziemcy przebywający w okolicy.
Ten post to część mojego testu, czy dałbym radę pisać artykuły o Korei Północnej w miarę często i ciekawie, wiadomości są prawdziwe, lecz niewykluczone, że tematyka północnokoreańska już niedługo się z tego bloga wyniesie.
