Kaper

Gdy miałem siedem lat, chodziłem pieszo do mojej podstawówki, oddalonej o jakieś 150 metrów. Nie pamiętam, bym kiedykolwiek szedł z kimś z mojej ówczesnej klasy, lecz w początkowych miesiącach zawsze miałem towarzysza w mojej bardzo dalekiej dla siedmiolatka wędrówce.

Wabił się Kaper.

Był psem sąsiadów, długowłosym przedstawicielem rasy chihuahua. Nie mam żadnego zdjęcia, ale wyglądał dokładnie tak:

autor zdjęcia: Luis Miguel Bugallo Sánchez, licencja GFDL

Będąc dzieckiem, uważałem go za bardzo mądrego psa, bo przechodził przez jezdnię jedynie na pasach i czekał, gdy widział jadący samochód. Do tego szczekał jedynie na ludzi, którzy cuchnęli alkoholem. Odprowadzał mnie zawsze pod same drzwi szkoły, choć nie miałem nigdy dla niego żadnego smakołyku.

Przez kilka lat od mojego wyprowadzenia się z tamtego budynku, za każdym razem, gdy widziałem go na klatce schodowej, przychodził do mnie, radośnie merdając ogonem. W międzyczasie, na klatce pojawił się kolejny mały pies, którego ulubionym zwyczajem jest z kolei gryzienie spodni nieostrożnych wchodzących do budynku.

Gdy dzisiaj wychodziłem z budynku, Kaper siedział przed schodami. Przywitałem go radosnym “Kaper, Ty żyjesz!”. Nie zareagował.

Minęło ponad trzynaście lat od czasu, gdy Kaper odprowadzał mnie do mojej pierwszej szkoły. Tyle rzeczy w tym czasie miało miejsce w moim życiu, a on nadal większość czasu spędza na tej samej klatce schodowej. Tylko przestał już mnie rozpoznawać.